Wałbrzyska Galeria Sztuki BWA „Zamek Książ” oraz Poznańska Galeria Sztuki „Arsenał” zapraszają na wernisaż wystawy Elżbiety Grosseovej 23 stycznia 2010r. godz. 16.30.
Elżbieta Grosseova urodziła się w Polsce w rodzinie inżyniera mechanika Przemysła Humpla i jego żony Marii. Jej ojciec był z pochodzenia Czechem ale żył i pracował w Zelowie w Polsce. Elżbieta i jej rodzina zostali rozłączeni podczas wojny i tylko dzięki łudowi szczęścia wszyscy ją przeżyli. Po wojnie rodzina wyprowadziła się do Czech, gdzie Elżbieta uczęszczała do szkoły podstawowej.
1960- 1968 – artystka studiuje rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni prof. Franciszka Strynkiewicza i Tadeusza Łodziana. W ostatnim roku studiów uczęszcza do pracowni Metalurgicznej , gdzie wykorzystuje wcześniej zdobytą wiedzę by stworzyć swoje Figury, stanowiące jej pracę dyplomową, Figury te został odlane w Warszawskiej odlewni. Będąc jeszcze na studiach zostaje matką. Dziś ma trzy dorosłe córki: Katarzynę, Izabelę i Magdalenę.
1967-1971 – po ukończeniu studiów na Akademii Elżbieta Grosseova spędza sześć lat jako kierownik ŁAD, zrzeszeniu spółdzielni sztuki specjalizującej się w metalowych rzeźbach. W 1971 roku tworzy Melodie, sześciometrowej wysokości metalowe rzeźby dla miasta Warszawa. Uczestniczy w swoich pierwszych międzynarodowych warsztatach w Łysej Górze, Kazimierzu Dolnym i Bolesławcu.
1971 – odwiedza po raz pierwszy USA , gdzie spotyka się z inną i obcą kulturą, jak również międzynarodową sztuką współczesną, ale przede wszystkim z wolnością ideową w sztuce i społeczeństwie, które zorganizowane było w sposób inny niż jej. W Stanach Zjednoczonych tworzy wiele rzeźb oraz ceramik, a także betonową płaskorzeźbę umieszczoną na ścianie wewnątrz budynku Cepelii.
1972 – od roku 1972 Elżbieta Grosseova i jej rodzina mieszka w Pradze. Dla Stowarzyszenia Spółdzielni Vytvarna Remesla produkuje perfekcyjne repliki fajansowych wyrobów. W swojej pracowni zaś koncentruje się na malowanych, dekoracyjnie prostych żłobionych obiektów subtelnie stylizowanych krajobrazem, o przytłumionych odcieniach szarości i błękitu. Wystawia je w wielu Galeriach należących do Dilo – Państwowe Towarzystwo Sztuk Pięknych.
1989 – po długiej nieobecności w roku 1989 bierze udział w międzynarodowym sympozjum. W Lucenec na Słowacji wraca do rzeźbiarskiej sztuki pięknej.
1991-1992 – rewolucja z 1989 roku przyniosła zmiany w życiu Elżbiety Grosseovej. Przedstawia swoje glazurowane, ceramiczne T-Shirts (Koszulki) na Czechosłowackiej wystawie grupowej w Galerii Manes w Pradze a także na wystawie Czeskich prac ceramicznych, zorganizowanej w 1992 roku przez nowo powstałą Czeską Agencję Sztuki Ceramicznej w Cesky Krumlov.
1992 – wystawia swoje prace w Cassis we Francji, gdzie jedna z jej rzeźb zostaje zakwalifikowana do biennale w których zdobywa główną nagrodę (Grand Prix).
1995 – regularnie odwiedza swoją ojczystą Polskę, bierze udział w plenerach w Wałbrzychu i Bolesławcu, gdzie zaczęła rzeźbienie swoich pierwszych Stell, Kraterów, Jajek i prehistorycznych stworów. Tworzy tam wiele prac, z których część została włączona do kolekcji Muzeum Wrocławskiego. Trzy ze swoich Kraterów zgłosiła do międzynarodowego konkursu zorganizowanego przez Associazione industriali della Provincia di Ravenna we Florencji we Włoszech. Jeden z nich wygrał główną nagrodę (the Premio Acquisto), wszystkie trzy zaś zostały włączone i należą do stałej kolekcji.
1997 – Elżbieta Grosseova akceptuje zaproszenie na międzynarodowe biennale w Izraelu, gdzie ogromnie zachwyca się pustynnym krajobrazem , a przede wszystkim tamtejszymi ludźmi, ich historią, z którą mogła się identyfikować.
1998 – pracuje w Węgierskim Centrum Ceramiki w Kecskemet, gdzie została zaproszona jako gość specjalny. Zostawia tam swoje Kratery jako część tamtejszej kolekcji.
1999 – dostaje grant i pracuje jako artysta w rezydencji Shigaraki w Japonii, gdzie wprowadzona została w obcą dla niej scenerię, kulturę, zwyczaje oraz szacunek wobec ceramiki i surowca jako takiego, a także Japońską skromność, uprzejmość i szacunek.
W wyniku wiecznej fascynacji związkami abstrakcyjnymi tworzy tam kompozycje „glina przywrócona do życia”, grupę nierealnych form, które nazwała Konwersacjami, zaś z fascynacji wertykalnymi stellami kompozycję nazwaną Dominacją, która została pokazana na wystawie zorganizowanej przez Art Space Jonaisaka w Mashiko, teraz zaś stanowi część stałej kolekcji Gifu Art Museum. Japońska wieś, jej klimat, niezwykły klimat, tak różny od wsi Centralnej Europy wpłynęła na późniejsze prace Elżbiety Grosseovej. Niekończący się deszcz, którego doświadczyła w Japonii stał się inspiracją jej „ulewnych” płaskorzeźb, które stworzyła w Klein Pochlarn w Austrii, przed katastrofalnymi powodziami w Republice Czeskiej. Rok pełen podróży kończy w Turcji, znowu jako gość specjalny, gdzie tworzy i wystawia swoje Tsunami.
2001 – rzeźby Elżbiety Grosseovej biorą udział w międzynarodowych biennale w Icheon w Koreii. Gdzie od 2004 dwie z nich – Tsunami i Sosnowa Szyszka – zostały włączone do kolekcji Światowego Centrum Ceramiki w Icheon.
2002 – wraca na naukę do Izraela. Neot Hakikar – najniżej położone miejsce w Izraelu, datowane na czasy cofania się morza, stało się dla artystki źródłem inspiracji. Prace które tam tworzy mają roboczy tytuł „Powierzchnia to ekspresja wewnętrznego światła”. Znów opiera swoje prace na perfekcyjnej strukturze sosnowych szyszek, tym razem przedstawionych w ogromnych rozmiarach. W tym samych roku zostaje zaproszona do Filadelfii, gdzie Clay Studio gości wystawę zawierającą kilka z jej Tsunami oraz ażurowych obiektów gliniano -papierowych , stworzonych z mieszaniny papierowej pulpy i gliny.
2003 – Elżbieta Grosseova wraca do miejsc w których poznała wielu międzynarodowych artystów, wizyty te wiele ją wzbogacają. W Kecskemet tworzy więcej Tsunami i Sosnowych Szyszek. W tym samym roku Uniwersytet w Seoulu w Korei Południowej zaprasza ją do wygłoszenia serii wykładów dotyczących jej twórczości.
2004 – Chiny są kolejnym krajem, którego tradycje ceramiczne Elżbieta Grosseova podziwiała, równie mocno jak i krajobraz naturalny oraz zwyczaje. Muzeum Ceramiki w Wuxi wyraża zainteresowanie aby włączyć jej rzeźby do swojej kolekcji, zaprasza ją więc do Chin, gdzie może zobaczyć prace chińskich warsztatów ceramicznych.
2005 – Elżbieta Grosseova wraz z kilkoma jej Czeskimi znajomymi artystami pobiera nauki w Vallauris w Południowej Francji, regionie bogatym w glinę ceramiczną. Podczas swojego pobytu tworzy i wystawia kolorowe, ażurowe obiekty stworzone z papieru i gliny.
2007 – spędza jesień w Kecskemet na Węgrzech. Jej projekt Tornado oraz inne fenomeny natury wygrał grant Funduszu Visegard, dzięki któremu może pracować tam przez trzy miesiące.
TOOLS :
Informacje 
Wałbrzyska Galeria Sztuki BWA „Zamek Książ” oraz Poznańska Galeria Sztuki „Arsenał” zapraszają na wernisaż wystawy Elżbiety Grosseovej 23 stycznia 2010r. godz. 16.30.
